Movieworld.gr about Brutal - an interview with Filip Chalatsis

Φίλιππος Χαλάτσης: «Η ταμπέλα splatter θίγει μία ταινία...»

Συντάκτης: Μηνάς Παπαδόπουλος

Ημερομηνία Δημοσίευσης: 20/09/2006

 

Αν με τον όρο cult ονομάζεις πράγματα που δε μπορείς να κατηγοριοποιήσεις τότε ο Φίλιππος Χαλάτσης είναι ένας cult δημιουργός. Πολυσχιδής ή σχιζοειδής προσωπικότητα; Κάθε άλλο παρά «brutal» αλλά με την ηρεμία ενός serial killer που μόλις διέπραξε το φόνο ο οποίος ολοκληρώνει με θρησκευτική ευλάβεια ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο ήπιε μαζί μας μια μπίρα και μας προέτρεψε να αγκαλιάσουμε τον τρόμο…

 

Πόσο μεγάλο ρόλο παίζει το μακάβριο στη ζωή σου, η Macabro Films πιο συγκεκριμένα και ποιες οι εμμονές σου με το είδος;

 

Φίλιππος Χαλάτσης: Στην ουσία ξεκίνησα από το ‘98…Μου άρεσε να ψάχνω ταινίες δυσεύρετες που απαγορεύτηκαν για χ λόγους, ταινίες που κάποιοι τις πολέμησαν. Ήθελα να βρω τη δύναμη που κρύβουν. Για ένα διάστημα - ακόμα και τώρα - ψάχνω τα λεγόμενα video nasties όχι με τη προσμονή να δω μια «σπουδαία» ταινία - κάποιες από αυτές είναι επιεικώς απαράδεκτες - αλλά για τη δύναμη που ξαφνικά απέκτησαν, την τόλμη που έδειξαν. Και δεν το έκαναν για τη φήμη και τα λεφτά…Πολλοί από αυτούς έχουν εξαφανιστεί από το χώρο. Ήθελαν να καταργήσουν την έννοια της λογοκρισίας. Ήθελαν να απεικονίσουν πράγματα που βλέπουμε στην καθημερινή μας ζωή και που κανείς δεν τόλμησε πριν να τα δείξει στον κινηματογράφο. Ο φανταστικός κινηματογράφος ήταν αυτό που από την αρχή αγάπησε ο κόσμος γιατί αποτελούσε την πρόκληση. Φιλμ σαν τα «Nosferatu» και «Metropolis» τρόμαξαν τότε τον κόσμο αλλά ο τρόμος ήταν πάντα η αρχή της εμπορικής σταδιοδρομίας των εταιρειών παραγωγής. Οι δεκαετίες του ‘60 και του ’70 για τους Ιταλούς ήταν η περίοδος μεγαλουργίας τους. Το box office είχε καταληφθεί τότε από ιταλικές ταινίες...

 

 

 

Είναι πολύ ενδιαφέρον να ξέρεις ότι βλέποντας μια ταινία το μυαλό παίρνει την εμπειρία αυτή και κάποιος νιώθει ότι το βιώνει σε προσωπική βάση. Καλύτερα να δεις κάτι σε ένα φιλμ που θα σου λύσει απορίες ή θα σου ανοίξει εκείνες τις κλειστές πόρτες και θα σου δείξει το δρόμο παρά να το κάνεις στην πραγματικότητα. Υπάρχουν τρόποι να ενοχλήσεις κάποια κέντρα του εγκεφάλου χωρίς να ενοχλήσεις την αισθητική του. Από την άλλη όμως το να υπονοήσεις τα πάντα, όπως γίνεται στις μεγάλες παραγωγές για να πετύχουν καλή σχέση με τη λογοκρισία, είναι ένα ξεγέλασμα. Πιστεύω ότι ο δημιουργός έχει χρέος, πέραν από το να δημιουργήσει μία σκέψη, μια εικόνα και ένα συναίσθημα στο θεατή, να του δώσει μια κατεύθυνση. Δεν το κάνω για εντυπωσιασμό και στο «Brutal» φαίνονται όλα αυτά...

 

Για τον εαυτό σου διαλέγεις τους ρόλους που «τσαλακώνουν» περισσότερο αυτόν που τους ενσαρκώνει. Πώς και έτσι;

 

Φ. Χ.: Διαλέγω για τον εαυτό μου τους «περίεργους» ρόλους και το κάνω αυτό γιατί ίσως σε κάστινγκ με κάποιον άλλο δε θα μπορούσα τον κατευθύνω για το πώς θα αντιμετωπίσει μια κατάσταση…Θεωρώ ότι έχω μεταδοτικότητα…Μπορώ να μεταδίδω το τί ζητάω από τους ρόλους των πρωταγωνιστών αλλά υπάρχουν περιπτώσεις ρόλων που είναι δύσκολο. Θεωρητικά είμαστε πολλά άτομα που εμπλεκόμαστε στη Macabrο Films, άνθρωποι με σπουδές επάνω στο αντικείμενο. Έχω σπουδάσει και εγώ υποκριτική στη σχολή του Ροντήρη απλά ποτέ δεν το κυνήγησα το θέατρο, με κέρδισε ο κινηματογράφος, ενώ τα παιδιά είναι κυρίως από το χώρο του θεάτρου. Οι ηθοποιοί που συνεργάζομαι δεν είχαν ενδοιασμούς για το αν αυτό που κάνω είναι «περίεργο» ή πολύ ερασιτεχνικό…

 

 

 

 

Δηλαδή κατά βάση το δημιουργικό κομμάτι της υπόθεσης είσαι εσύ…

 

Φ. Χ.: Ναι αν και είμαστε όλοι μαζί, αυτοσχεδιάζουμε πάνω σε κάποια πράγματα. Τις ιδέες τις έχω καταγράψει από πολύ πριν, εδώ και πολλά χρόνια, απλά προσαρμόζω τις ιστορίες στα συγκεκριμένα άτομα.

 

Το feedback από τη μέχρι τώρα δουλειά σου ποιο είναι;

 

Φ. Χ.: Έχω κάποιες καλές επαφές με κάποιους δημιουργούς και προσπαθώ να προωθώ τη δουλειά μου μέσα από το Internet και βλέπω να εξαπλώνεται αργά αλλά σταθερά μια γενική ιδέα. Δε πρόκειται να κάνω ποτέ κάτι που να μην ικανοποιεί εμένα, δε θέλω να γεμίσω την τσέπη μου με αυτό. Δε χρηματοδοτούνται εύκολα αυτά τα είδη, δεν το βλέπουν εμπορικά αλλά αυτό αποδεικνύεται εντελώς λάθος. Είμαστε αρκετά πίσω από να δεχθούμε ότι κάτι τέτοιο θα περπατήσει και θα βρει καλλιτεχνική δύναμη για να στηριχθεί. Με ένα πρωτότυπο σενάριο, όπου τολμάς να δείξεις κάτι διαφορετικό, δεν σημαίνει ότι χωλαίνεις σε κάποιον άλλο τομέα, μπορείς να πείσεις τον κόσμο ότι αυτό το καινούριο είναι κάτι καλύτερο από το τετριμμένο, το γνωστό.

 

 

 

Έχεις βιώσει την αρνητική κριτική στο έργο σου; Σε ποιο βαθμό σε επηρεάζει η γνώμη των ανθρώπων του χώρου του κινηματογράφου;

 

Φ. Χ.: Ναι...Κυρίως στον τομέα της βίας άνθρωποι που δεν ασχολούνται με τον τρόμο προσπαθούν να υποτιμήσουν το είδος, βλέπουν κάτι «φτηνό» και προσπερνούν το στοιχείο της δραματουργίας. Ο τρόμος είναι το ανώτερο δράμα, έτσι ξεκίνησε εξάλλου σε πολλές μορφές, το βλέπουμε στην αρχαιότητα στα πρώτα σχετικά κείμενα. Ο τρόμος με την άλλη έννοια, όχι αυτός που έχει να κάνει με απόκοσμα πλάσματα και άλλες διαστάσεις. Ας μην είμαστε στενόμυαλοι, έχει να κάνει με το τί είναι ο άνθρωπος. Νομίζουμε ότι ξέρουμε τα πάντα για τον εαυτό μας αλλά δεν ξέρουμε πώς αντιδρούμε σε μια απρόσμενη και δύσκολη κατάσταση…Αυτό σημαίνει για εμένα ο τρόμος.

 

 

 

 

Πόσο έτοιμος νιώθεις για τις Νύχτες Πρεμιέρας; Φοβάσαι μήπως σε αντιμετωπίσουν σαν το γραφικό σπλατερά που κάνει την πλάκα του για να βγάλει γκόμενες και να περάσει καλά με τους φίλους του;

 

Φ. Χ.: Αν έρθει κάποιος σε επαφή με τη δουλειά μου θα δει ότι δεν κάνω τόσο χαβαλέ με το αντικείμενο. Μου αρέσει να επενδύω στην υποκριτική, να βρίσκω τί κρύβουν μέσα τους οι ηθοποιοί, το πώς σκέφτονται και να δημιουργώ καταστάσεις που να μην έχουν απόκλιση από την πραγματικότητα. Οι ιστορίες είναι φανταστικές αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι πέραν από τις εμπειρίες μας ή ότι άλλο έχουμε ακούσει. Σε αυτά τα πλαίσια δε νομίζω ότι κάποιος μπορεί να το κατακρίνει ως κάτι απόμακρο και σκοτεινό που απλά θα του δώσει την ταμπέλα splatter ή gore. Κάποιες άλλες κινήσεις που έγιναν έδωσαν στο είδος τη χροιά της κωμωδίας. Πρόκειται για ένα ξεχωριστό κομμάτι κινηματογράφου και δε βρίσκω αναγκαίο να πρέπει να παντρεύουμε πολλά είδη μαζί. Δεν ασχολούμαι μόνο το «Brutal», έχω τόσα πολλά πράγματα….Το «Brutal» έγινε ένα χρόνο πριν. Τρία projects με απασχολούν αυτή τη στιγμή και μπορώ να δουλεύω χωρίς να επηρεάζομαι καθώς έχω συγκεκριμένη κατεύθυνση για το καθένα. Εφέτος το πήγα λίγο παραπέρα καθώς είχα περισσότερο εξοπλισμό στη διάθεσή μου. Για το project «Stylus» μάλιστα έχω να κάνω με ένα glamorous θρίλερ, θέλω να δείξω αυτό το χώρο της εκμετάλλευσης…

 

Είδα στο profile σου στη σελίδα της macabrofilms.com ότι από τους αγαπημένους σου δημιουργούς είναι ο Αλεξ Ντε Λα Ιγκλέσια. Παρακολουθώντας την πορεία του βλέπουμε ότι περνάει σε ένα άλλο είδος σινεμά, μπλέκοντας όλο και περισσότερο τα είδη μεταξύ τους, χωρίς από την άλλη να συμβιβάζει την αισθητική του. Δεδομένου ότι υλοποιείς τα project σου με γοργούς ρυθμούς βλέπεις μια αντίστοιχη πορεία και για εσένα;

 

Φ. Χ.: Ναι, ο Ιγκλέσια έχει καταφέρει να παίξει με την κωμωδία σε εντελώς άλλο επίπεδο όμως…Θέλω να κερδίσω τον κόσμο με κάτι που να παίζει ανάμεσα στο περίεργο, το διαφορετικό, το έξυπνο ακόμα και το «εμπορικό» και εφόσον έχω από τώρα μια σαφή εικόνα για τη μελλοντική φιλμογραφία μου απλά μπορώ να προετοιμάσω ένα χ κοινό χωρίς να με ενδιαφέρει μια εμπορική επιτυχία, να βρω ανθρώπους να επικοινωνήσω μαζί τους μέσω του έργου μου για να αποκτήσω τη δύναμη να προχωρήσω σε μεγαλύτερα πράγματα, όχι με την έννοια του budget αλλά με την έννοια των ιδεών και της δύναμης που θα περικλείουν. Όσο και αν σου φαίνεται περίεργο δεν είμαι άνθρωπος του αίματος και του gore και η ταμπέλα splatter δε μου αρέσει και σαν λέξη γιατί θίγει μια ταινία.

 

Αν όλα πάνε καλά στις Νύχτες Πρεμιέρας και η υποδοχή της ταινίας σου είναι τέτοια που ο κόσμος θα περιμένει πολλά από εσένα είσαι έτοιμος να λάβεις υπόψη σου και άλλες παραμέτρους προκειμένου να ικανοποιήσεις περισσότερο το κοινό; Θα έφτανες ποτέ να αποκηρύξεις προηγούμενες δουλειές σου;

 

Φ. Χ.: Δυστυχώς δε μπορώ να το κάνω αυτό, δε μπήκα στη διαδικασία τόσα χρόνια για να το κάνω και, λόγω χαρακτήρα επίσης, δεν με ενδιαφέρει το πώς θα αντιμετωπίσει το εκατό τοις εκατό του κοινού, όπως και δε με ενδιαφέρουν οι κριτικές με την έννοια ότι έχω ένα συγκεκριμένο στόχο και θέλω να δείξω κάτι συγκεκριμένο. Αν αυτό έχει αποδέκτες δε θα κλείσω τα μάτια στο ότι όντως κάποιοι ενδιαφέρονται...Για χρήματα ή για φήμη δε θα φτάσω να αποκηρύξω το έργο μου, ακόμα και τις πρώτες δουλειές μου που είναι πιο απλές σε δομή. Δε θέλω να ξαναμοντάρω κάτι, ακόμα και αν εντοπίζω λάθη σε αυτό. Κάθε δημιουργία έχει τη δική της ψυχή. Πολλοί προσπαθούν να δημιουργήσουν εκ νέου αυτό που έκαναν πριν με καλύτερο τρόπο. Τα καλλιτεχνικά παιδιά (ταινίες) ζουν και προχωρούν ανεξάρτητα. Δε με ενδιαφέρει να αποκτήσω ένα όνομα γρήγορα…ίσως και ποτέ! Ο γνώμονας για το πώς γράφω ή σκηνοθετώ ξεκινά από την ανάγκη μου ως θεατής. Υπάρχουν τόσοι «κανόνες» πλέον στον κινηματογράφο που πραγματικά σε περιορίζουν. Έχει χαθεί η αίσθηση του παιχνιδιού και η καλλιτεχνική αναζήτηση. Μιλάμε για το πιο εύκολο μάθημα, τόσο πολύπλοκο μα τόσο εύκολα συνάμα. Εκατό χρόνια μετράει ο κινηματογράφος. Πόσο δύσκολο είναι να τον μελετήσουμε πια και να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα;

 

 

 

 

:Πιστεύεις ότι έχουν ανοίξει οι πόρτες για το «άλλο» ελληνικό σινεμά ή οι προηγούμενες προσπάθειες υπονόμευσαν μια σοβαρή κατάθεση στο είδος με το οποίο ασχολείσαι;

 

Φ. Χ.: Πιστεύω στο κριτικό μάτι του μέσου θεατή. Η επανάσταση του DVD δε νομίζω ότι έχει να κάνει με την επιστροφή στις αίθουσες, δεν πιστεύω ότι βάζουν μια ταινία σε μια κατηγορία και την αποφεύγουν. Βασίζομαι πάντως περισσότερο στην ποσότητα και όχι στην ποιότητα, εννοών ότι δεν ενδιαφέρομαι να κάνω την μία τέλεια ταινία. Αν κάποιος μου εξασφάλιζε ένα budget για μια μεγάλη παραγωγή αντί αυτού θα το χρησιμοποιούσα για να κάνω τρεις – τέσσερις «μικρότερες». Όχι γιατί δεν πιστεύω στη μία ταινία αλλά έχουμε κάνει «μαγαζί» τον κινηματογράφο, υπάρχουν πιο απλοί τρόποι να πεις κάποια πράγματα. Μια από τις αγαπημένες μου ταινίες είναι το «Possession» με την Ιζαμπέλ Ατζανί, με γοητεύει η χορογραφία και ο ρυθμός της. Δε νομίζω ότι κόστισε όσο ο καινούργιος Σούπερμαν…

 

Νιώθεις ποτέ ότι το αποτέλεσμα είναι χαμηλότερο των προσδοκιών σου;

 

Φ. Χ.: Δεν είμαι τελειομανής, δεν απογοητεύομαι. Πάντα είμαι προετοιμασμένος να προσαρμοστώ σε άγνωστες για εμένα συνθήκες, είτε έχουν να κάνει με τους ηθοποιούς είτε με το σκηνικό στο οποίο όλα λαμβάνουν χώρο. Μπορώ να αλλάξω τη δομή μιας σκηνής, αν αυτό επιβάλλεται. Με ενδιαφέρει απλά να αποτυπώσω συγκεκριμένες καταστάσεις. Θεωρώ ότι στο κάθε σημείο που θα βρεθείς μπορείς να έχεις πλάνο, ακόμα και στην κουβέντα που κάνουμε, εφαρμόζοντας τους κανόνες της χρυσής τομής, μπορείς να έχεις μια πολύ ενδιαφέρουσα σκηνή. Παράδειγμα ταινίας που χρησιμοποιεί τα πιο απλά μέσα σε φυσικούς χώρους πετυχαίνοντας να μεταφέρει ένα πολύ δυνατό μήνυμα - τυχαίνει και από τις αγαπημένες μου - είναι το «Maladolescenza» του Πιέρ Τζιουζέπε Μούργκια, ένα φιλμ που έχει λογοκριθεί όσο λίγα στην ιστορία του κινηματογράφου. Δυστυχώς από πολλούς θεωρήθηκε παιδική πορνογραφία. Το καταπληκτικό είναι ότι παίζουν μόνο τρία άτομα, είναι γυρισμένο σε ένα δάσος, αντικειμενικά η μελέτη της κάθε σκηνής, τα χρώματα σε κάθε πλάνο, η μουσική επένδυση, τα πάντα, είναι τέλεια. Μια μικρογραφία ενός τριγώνου που η αναγωγή του σε ενήλικες ή θα μας σόκαρε υπερβολικά ή θα μας άφηνε αδιάφορους αλλά εδώ προκαλεί την προσοχή το ότι βλέπουμε την ιστορία αυτή να εξελίσσεται στην τρυφερή ηλικία των πρωταγωνιστών, τη σχέση που δημιουργούν τα παιδιά μεταξύ τους, τα παιχνίδια εξουσίας και η αρχή της αναγνώρισης της σεξουαλικής μας ταυτότητας. Αυτό που έχει να δώσει η ταινία είναι η τελειότητα της εικόνας, μια ψυχική ηρεμία και μια ένεση χρωμάτων στον εγκέφαλο. Δε φοβάμαι να αναζητήσω περίεργα και απαγορευμένα έργα. Εξάλλου οι χαρακτηρισμοί αυτοί είναι υποκειμενικοί...

 

Εξίσου υποκειμενικά λοιπόν το Movieworld σας προτείνει την ταινία αυτού του νέου δημιουργού από τις εφετινές Νύχτες Πρεμιέρας και περιμένουμε με πολύ ενδιαφέρον να δούμε αν και οι δικές σας υποκειμενικότητες θα συναντήσουν τη δική μας για να μετατραπούν σε μία «αντικειμενική» πλέον αποδοχή της.